Ongeveer 7.000 kinderen van scholen in Leiden doen mee aan de Koningsspelen, die op verschillende sportvelden in de stad worden georganiseerd. Mijn zoon niet. De school heeft in “haar” onmetelijke “wijsheid” besloten dat het niet kan. Dat zouden de kinderen immers niet aan kunnen… Opvallend, een andere school voor SO doet gewoon mee. Daar sta je dan, met je mooie pet. Langs de zijlijn. Te kijken naar je zusje, die wel mee mag doen. Onderweg naar huis neem je ‘t zelfs op voor zij die je het leven soms zuur maken. Je legt uit dat je het best kan. Dat je echt lief zal zijn, dat je zeker weet dat zij zich ook gaan gedragen. Dat het allemaal wel goed zal komen. Het t-shirt en een beloofd ijsje tijdens de “gewone” gymles zijn voor jou geen Koningsspelen. En eigenlijk geef ik je daar groot gelijk in. Terwijl jij huilt, huil ik mee. Dat zie je niet, want ik draag een zonnebril. Ik vertel je, dat het ooit wel goed komt, allemaal. Ooit, wanneer is dat? Niet als we thuis zijn gekomen en je op de bank gaat liggen. Je zegt weinig en zelfs mijn grapjes komen niet echt binnen. Nee, je weet dat het gisteren – mede door de cognitieve diarree en het pesten – niet zo goed is gegaan en dat er een stapel huiswerk op je wacht. Iets met consequenties van gedrag, maar dag begrijp je niet helemaal. Zijn dag jouw Koningsspelen? Je bent nog te jong om te begrijpen, dat de wereld soms niet bestaat uit rechtvaardigheid en eerlijke kansen. Op een dag als vandaag moet je dat wel ineens. Van mij niet… dat huiswerk gooi ik het liefst in de vuilnisbak

Categories

  • No categories