Ineens is het zover. Net zoals het lopen, stapje voor stapje. Dan ineens rennen. Of het is net zoals fietsen zonder zijwieltjes. Het is niet alleen maar ‘opgroeien.’ Nee, het is het groeien. En dat is soms best wennen. Mijn dochter wilde niet slapen zonder licht aan. Veel licht. Langzaam werd het lampje kleiner, werd zij groter. En nu? Nu zijn het heel kleine lampjes. Iedere avond ga ik, voordat ik ga slapen, even kijken bij mijn kinderen. Kijken of alles goed gaat. Stilletjes sta ik dan even in hun kamers en neem alles goed in mij op. Zodat ik weet dat het niet alleen goed is, maar ook mooi is. Dochterlief heeft besloten dat ze nu zonder veel licht wil slapen. Voor haar ‘n grote stap. Ook ligt ze sinds twee dagen, net zoals Pippi Langkous ‘omgekeerd’ in haar bed. Bovenop al haar knuffels en poppen. Op mijn vraag hoe ze zo kon slapen antwoordde ze eerder al: “Nou gewoon, met mijn ogen dicht!” Vandaar dan nu een wazige foto van een van haar lampjes

Categories

  • No categories