Het is Valentijnsdag en ik denk terug aan twaalf jaar geleden. Met de hulp van achthonderd waxinelichtjes vroeg ik mijn wetenschapper ten huwelijk. Een dag die in het teken stond van een liefde die een stapje verder was gegaan en in het teken stond van een stervende liefde. —— Twaalf jaar geleden Twaalf jaar geleden brandde ik mijn handen Niet aan de liefde Nee aan waxinelichtjes, ze moesten allemaal branden Er was niets meer dat ik bliefde En heel simpeltjes: Wil jij? Ja! We dachten er niet over na Maar dat hoefde ook niet hoor We gingen door en terwijl we zeker een uur samen zaten te denken aan wat komen zou hoorden we via de muur, een duidelijk teken van ontrouw “Van wie is die kaart!” “Gaat je niets aan, ga je mij weer slaan?” Ontaardt gaven de buren zich over aan hun kuren Terwijl onze liefde een stapje verder ging, stierf een andere liefde een pijnlijke dood Onze liefde leek ineens te groeien, vuurrood Alsof ze absorbeerde alles dat aan de andere kant ontbeerde Scheldwoorden over en weer Gelukkig was dochterlief niet thuis ditmaal Een volgende keer nauwelijks een etmaal na deze uitbarsting belde ik naar blauw Dochterlief was thuis, toch toonden de twee geen berouw Twaalf jaar geleden Een dag ver in ons verleden Maar een anker, een baken Terwijl zij hun liefde afbraken Ze probeerden het nog eenmaal, ergens ver weg Vergeef mij, wanneer ik dit zeg: soms is liefde beter om af te sluiten In plaats van je te laten omsluiten, door verdriet en boosheid Is dat immers geen domheid? En onze liefde dan? We toonden aan dat het wel mogelijk was Dat ’t wel kan Het is niet lopen op gebroken glas Nee, het is lopen op een tapijt van rozenblaadjes Zonder ze te beschadigen, met hier en daar wat ariaatjes Een gevoel van overdadige zonnestralen, warm, vertrouwd En ja, we zijn inderdaad getrouwd! Meer? @harmjagerman Meer: https://www.goedehuisvader.nl/twaalf-jaar-geleden

Categories

  • No categories